1
ستاد ویژه توسعه فناوری نانو Iran Nanotechnology Innovation Council بستن
  • ستاد ویژه توسعه فناوری نانو

  • بانک اطلاعات شاخص های فناوری نانو

  • سایت جشنواره فناوری نانو

  • سیستم جامع آموزش فناوری نانو

  • شبکه آزمایشگاهی فناوری نانو

  • موسسه خدمات فناوری تا بازار

  • کمیته استانداردسازی فناوری نانو

  • پایگاه اشتغال فناوری نانو

  • کمیته نانو فناوری وزارت بهداشت

  • جشنواره برترین ها

  • مجمع بین المللی اقتصاد نانو

  • اکو نانو

  • پایگاه اطلاع رسانی محصولات فناوری نانو ایران

  • شبکه ایمنی نانو

  • همایش ایمنی در نانو

  • گالری چند رسانه ای نانو

  • تجهیزات فناوری نانو

  • صنعت و بازار

  • باشگاه نانو

دانشگاه پیام نور: تعیین سطح دوپامین به کمک حسگر زیستی

کلمات کلیدی : دوپامین - حسگر زیستی تاریخ خبر : 1393/11/21 تعداد بازدید : 2488

محققان دانشگاه پیام نور واحد تهران شرق در طرحی تحقیقاتی، حسگری زیستی جهت تعیین سطح دوپامین طراحی نمودند. این حسگر از حد تشخیص بالایی برخوردار بوده و به دلیل دقت و سرعت بالا سبب کاهش هزینه‌های تشخیص بالینی خواهد شد.

دوپامین یک مولکول انتقال دهنده‌ی عصبی به مغز است که انتقال ناکافی آن سبب ایجاد بیماری‌هایی  همانند پارکینسون می‌شود. برخی بیماری‌ها مانند پارکینسون به دلیل کاهش سطح دوپامین وبرخی دیگر مثل اسکیزوفرنی به سبب فعالیت بیش از حد دوپامین اتفاق می‌افتند. فعالیت الکتروشیمیایی دوپامین نیز نقش حیاتی در اعمال فیزیولوژیکی بدن داشته و تعیین آن عاملی ضروری در تشخیص برخی اختلالات است. از این رو توسعه‌ی روش‌های الکتروشیمیایی برای تشخیص و تعیین سطح دوپامین اهمیت زیادی دارد.
به گفته‌ی مرضیه اژدری، هدف این پژوهش طراحی و ساخت سیستمی جهت تشخیص سریع و کم هزینه‌تر دوپامین نسبت به روش‌های متداول بوده است. برای این منظور حسگری زیستی با استفاده از نانولوله‌های کربنی تک لایه و پروتئین هموگلوبین ساخته شده که قادر به تشخیص سطح دوپامین در مقادیر میلی مولار است.
محدوده‌ی تشخیص دوپامین در این تحقیق 2 تا 11 میلی مولار برآورد شده است. طراحی این حسگر منجر به کاهش هزینه‌ی ساخت، افزایش پایداری، افزایش سرعت و دقت تشخیص دوپامین نسبت به ‌روش‌های مرسوم شده است.
اژدری در ادامه با اشاره به نحوه‌ی ساخت حسگر افزود: «در ابتدا نانولوله‌های کربن تک لایه به روش رسوب دهی شیمیایی از بخار (CVD) سنتز شده است. همچنین اثر pH محیط بر عملکرد حسگر مورد ارزیابی قرار گرفت. این حسگر در مقایسه با نمونه‌های معرفی شده در تحقیقات قبلی دارای سرعت عمل بالاتر و اثرگذاری کمتر عوامل اختلال گر است. آزمایش‌ها در شرایط آزمایشگاهی انجام شده است.»
جهت تأیید این سنتز از میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) و دستگاه پراش اشعه X استفاده شده است. همچنین از روش ولتامتری چرخه‌ای جهت تعیین عملکرد حسگر بهره گرفته شده است.
نتایج این کار تحقیقاتی در جمله‌ی International Journal of Electrochemical Science (جلد 9، شماره 12، سال 2014، صفحات 8367 تا 8379) به چاپ رسیده و از همکاری مرضیه اژدری، کارشناس ارشد زیست شناسی از دانشگاه پیام نور تهران شرق، مسعود نگهداری، دانشجوی دکترای تخصصی پژوهشی بیماری‌های قلب و عروق دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد، و همکارانشان به دست آمده است.