1
ستاد ویژه توسعه فناوری نانو Iran Nanotechnology Innovation Council بستن
  • ستاد ویژه توسعه فناوری نانو

  • بانک اطلاعات شاخص های فناوری نانو

  • سایت جشنواره فناوری نانو

  • سیستم جامع آموزش فناوری نانو

  • شبکه آزمایشگاهی فناوری نانو

  • موسسه خدمات فناوری تا بازار

  • کمیته استانداردسازی فناوری نانو

  • پایگاه اشتغال فناوری نانو

  • کمیته نانو فناوری وزارت بهداشت

  • جشنواره برترین ها

  • مجمع بین المللی اقتصاد نانو

  • اکو نانو

  • پایگاه اطلاع رسانی محصولات فناوری نانو ایران

  • شبکه ایمنی نانو

  • همایش ایمنی در نانو

  • گالری چند رسانه ای نانو

  • تجهیزات فناوری نانو

  • صنعت و بازار

  • باشگاه نانو

مروری بر آخرین پیشرفت های سلول های خورشیدی پلیمری

افراد مقاله : ‌ نویسنده اول - محمد جوان الماسی , نویسنده دوم - امیر راستی قهفرخی , نویسنده سوم - طاهره فنایی شیخ الاسلامی

موضوع : علم و پژوهش کلمات کلیدی : ولتاژ - گاف انرژی - پلیمر - پیل ( سلول ) خورشیدی تاریخ مقاله : 1393/05/29 تعداد بازدید : 2739

یکی از مهم‌ترین چالش‌های پیش‌رو در سال‌های اخیر، تأمین انرژی و یافتن منابع جدید انرژی است. سلول‌های خورشیدی یکی از این منابع انرژی است که به روش فتوولتاییک نور خورشید را به انرژی الکتریکی تبدیل می‌کند. سلولهای خورشیدی پلیمری به دلیل سادگی ساخت، انعطاف‌پذیر بودن و قابلیت ساخت در ابعاد بزرگ، از مهم‌ترین موضوعات تحقیقاتی در فناوری‌های نوین سلولهای خورشیدی است که توجه بسیاری را به خود جلب کرده است. در این پژوهش به بررسی سیر پیشرفت‌های انجام شده در جهت کاهش محدودیت‌های کاربردی و هم‌چنین چالش‌های پیش‌رو در ساخت سلول‌های خورشیدی پلیمری پرداخته میشود.

 

1-مقدمه

امروزه به دلیل اهمیت انرژی‌های نو، ساخت موادی که توانایی تولید انرژی الکتریکی از منابع طبیعی را داشته باشد از اهمیت بسزایی برخوردار است. یکی از این منابع طبیعی نور خورشید است که با استفاده از سلول‌های فتوولتاییک به انرژی الکتریکی تبدیل می‌شود. لذا در سال‌های اخیر، مواد حساس به نور که در این سلول‌ها به کار می‌روند، موضوع تحقیقات بسیاری را به خود اختصاص داده‌اند. سلول‌های خورشیدی اولیه بر پایه مواد نیمه‌رسانا شکل گرفتند، اما با گذشت زمان و به‌وجود آمدن نیاز‌های جدید، محققیق به سمت طراحی سلول‌های خورشیدی نوین متمایل شده‌اند. یافته‌ها نشان داد که مواد پلیمری نیمه‌هادی توانایی جذب انرژی نورانی خورشید و تبدیل آن به الکتریسیته را دارا هستند و از طرف دیگر مزایایی چون انعطاف‌پذیری و قابلیت ساخت در ابعاد بزرگ را دارند، هم‌چنین نسبت به سلول‌های خورشیدی سیلیکونی ارزان‌تر هستند که این امر سبب می‌شود بازدهی کم‌تر این سلول‌ها قابل اغماض باشد [1]. مسئله اصلی در انواع مختلف سلول‌های خورشیدی، مسئله بازدهی است. بیش از یک دهه است که محققان در حال تحقیق روی افزایش بازده سلول‌‌های خورشیدی پلیمری هستند [2-4]. دانشمندان هم زمان با بهبود بازدهی، سعی در افزایش طول عمر و انعطاف‌پذیری این سلول‌های خورشیدی دارند [5]. در این سلول‌ها به منظور افزایش شفافیت از شیشه‌های (ITO (ionalindium-tin-oxide استفاده می‌شود. به دلیل هزینه بالای این شیشه‌ها، تلاش‌هایی برای جایگزین کردن آن‌ها با مواد ارزان‌تر و انعطاف‌پذیر‌تر در جریان است. به عنوان مثال چانگ لین و همکارانش با جایگزین کردن GZO (gallium-dopedZnO) به جایITO، سلول‌ خورشیدی پلیمری تولید کردند که با وجود شفافیت کم‌تر، دچار افت بازده نشد [6]. در تحقیق دیگری که به‌وسیله «‌ی و همکارانش» انجام شد، از یک لایه شفاف متشکل از آلومینیوم آلاییده با اکسید روی و لایه نازک نقره به جای ITO استفاده کردند. در این مورد نیز سلول خورشیدی بازده قابل قبول به همراه انعطاف‌پذیری مناسب از خود نشان داد [7].

تحقیق و مطالعه در مورد این نوع سلول‌های خورشیدی روزبه‌روز در حال گسترش است و اقدامات بسیاری برای بهبود بازدهی این سلول‌های خورشیدی انجام داده‌اند، که در ادامه به برخی از این پیشرفت‌ها اشاره می‌شود.

 

2- عوامل موثر در بهبود کارایی سلول خورشیدی پلیمری
آنچه در مورد سلول‌های خورشیدی پلیمری حائز اهمیت است بهبود بازده، میزان جذب نور و نیز تولید ساختار‌های جدید با مورفولوژی‌های متنوع، افزایش انعطاف‌پذیری و پایداری محیطی است. امروزه تمرکز دانشمندان روی افزایش بازده سلول‌های خورشیدی پلیمری است. از جمله مهم‌ترین عوامل تأثیرگذار در این امر می‌توان به نوع پلیمر استفاده شده، بهبود ولتاژ مدار باز، بهبود میزان جذب نور خورشید و تغییر ساختار آن‌ها اشاره کرد که در ادامه مورد بررسی و مطالعه قرار خواهند گرفت.

 

2-1- پلیمرهای مورد استفاده در سلول‌های خورشیدی پلیمری
به طور کلی، مواد پلیمری دارای الکترون‌های پای (π) بوده که با جذب نور خورشید بار الکتریکی در آن ایجاد می‌شود، لذا این مواد قابلیت استفاده در سلول‌های خورشیدی پلیمری را دارند. این مواد به دو دسته اصلی دهنده و گیرنده تقسیم می‌شوند. شکل 1 و 2 نشان دهنده‌ برخی از آخرین انواع این پلیمر‌های نیمه‌هادی دهنده و گیرنده است. اغلب پلیمر‌های نیمه‌هادی، هادی انتقال دهنده‌ی حفره هستند که به این مواد پلیمر‌های دهنده گفته می‌شود. چهار نوع از متداول‌ترین و مهم‌ترین این پلیمر‌هاMEH-PPV3 ,P3HT2 PFO-DBT1 و PCDTBT4 است. امروزه، برخی دیگر از پلیمر‌ها نیز که دارای گاف انرژی کمی‌هستند، در سلول‌های خورشیدی پلیمری استفاده می‌شوند [8-14]. در سال 2012 شاکر و همکارانش توانستند بر مبنای پلی آنیلین 5 نوع جدیدی از سلول‌های خورشیدی را معرفی کنند [15].

پلیمر‌هایی نظیر6 CN-MEH-PPV7,PF8TB و برخی مولکول‌های کوچک، C19 (فولرین) و محلولی از مشتقات C19 و C70 به نام‌های PC19BM 8و 9 PC70BM به عنوان گیرنده‌های الکترون مورد استفاده قرار می‌گیرند. اخیراً کامپوزیت‌های پلیمر- فولرین، به دلیل هزینه نسبتاً کم در فناوری فوتوولتاییک توجه زیادی را به خود جلب نموده‌اند و تحقیقات زیادی در این زمینه صورت گرفته است [18-19].

 

2-2- بهبود میزان جذب نور خورشید
یکی از پارامتر‌های محدودیت در سلول‌های خورشیدی پلیمری، میزان جذب کم و گاف انرژی زیاد مواد و ناهماهنگ بودن آن‌ها با تابش خورشید است. به عنوان مثال، poly (p-phenylenevinylenes) (PPVs) و پلی تیوفن‌ها به ترتیب دارای گاف انرژی 2/2 و 85/1 الکترون ولت هستند. گاف انرژی 85/1 الکترون ولت دارای لبه‌ی جذب 670 نانومتری، تنها می‌تواند 16درصد از فوتون‌های نور خورشید را جذب نماید، در حالی که گاف انرژی 1/1 الکترون ولت سیلیکون توانایی جذب 90 درصد از نور خورشید را دارد. شکل 3 میزان جذب طیف نور خورشید در گاف انرژی‌های مختلف Si و P3HT را نشان می‌دهد.

با توجه به تحقیقات صورت گرفته می‌توان گفت؛ برای دست‌یابی به بازدهی حدود 10درصد، در صورتی که پلیمر گیرنده PCBM باشد، می‌بایست میزان گاف انرژی پلیمر دهنده 7/1 الکترون ولت باشد. از طرف دیگر میزان گاف انرژی کم‌تر علاوه‌بر افزایش میزان جذب نور خورشید، میزان بیشینه‌ی چگالی جریان را افزایش خواهد داد. شکل4 انواع مختلفی از پلیمرهای دهنده و سیلیکون را نشان می‌دهد که با کاهش هر چه بیشتر گاف انرژی میزان بیشینه چگالی جریان نیز افزایش می‌یابد. لذا، همواره یکی از موضوعاتی که پژوهشگران روی آن متمرکز شده‌اند، دست‌یابی به پلیمر‌ها و کوپولیمر‌های جدید با گاف انرژی‌های کوچک است. جزئیات مربوط به اثر گاف انرژی به طور گسترده در منابع [23 - 26] مورد بررسی قرار گرفته است. در جدول 1 ارتباط بین گاف انرژی و بازدهی سلول‌های خورشیدی پلیمری که به‌وسیله‌ی محقیق صورت گرفته است، نشان داده شده است.

 

2-3- بهبود میزان ولتاژ مدار باز
ولتاژ مدار باز Voc در سلول‌های خورشیدی پلیمری، متناسب با میزان اختلاف انرژی بین LUMO گیرنده الکترون و HOMO دهنده الکترون است. از طرف دیگر این متغیر به چگونگی تماس بین لایه فعال و الکترود و هم‌چنین مورفولوژی لایه فعال بستگی دارد. یکی از روش‌های افزایش ولتاژ مدار باز، استفاده از لایه بافر در سلول خورشیدی پلیمری است. با استفاده از لایه بافر با ضخامت‌های نانومتری در این سلول‌ها (تقریباً 10 نانومتر) ، نه تنها میزان ولتاژ مدار باز افزایش می‌یابد، بلکه این لایه بافر به عنوان یک لایه واسط از واکنش میان الکترود و لایه فعال جلوگیری می‌نماید. البته این نکته قابل توجه است که اثر لایه بافر با تغییر در نوع آن، تغییر خواهد نمود. در جدول 2 تعدادی از سلول‌های خورشیدی پلیمری که دارای لایه‌های بافر نوع n هستند، نشان داده شده است.

 

 

2-4- سلول‌های خورشیدی با ساختار اتصال ناهمگون توده‌ای
یکی از روش‌های بهبود بازدهی سلول‌های خورشیدی پلیمری، تغییر ساختار آن‌ها است. یکی از این روش‌ها، تغییر شکل در قرار‌گیری لایه‌های بافر و فعال است.

 در سلول‌های پلیمری معمولی تمامی جفت الکترون حفره‌های تولید شده نمی‌توانند مسیری برای حرکت به سمت الکترود‌ها پیدا کنند، زیرا بخشی که شامل پذیرنده و گیرنده است از الکترود‌ها جدا است. برای بر طرف کردن این مشکل و افزایش بازده سلول‌های خورشیدی پلیمری، استفاده از ساختارهای ناهمگون توده‌ای پیشنهاد شده است. در شکل 5 ساختار ایده‌آلی از یک سلول خورشیدی پلیمری با ساختار ناهمگون توده‌ای نشان داده شده است. در این ساختار، نانوساختار‌های نوع n وp با فاصله بسیار کمی ‌با عمق نفوذ 5 تا 20 نانومتر در کنار هم قرار گرفته‌اند. این نوع قرار‌گیری به دلیل افزایش فصل مشترک و سطح تماس پذیرنده و گیرنده باعث می‌شود که جدایش و انتقال الکترون راحت‌تر اتفاق افتد [32]. اتصالات ناهمگون توده‌ای انواع مختلفی دارند که از آن‌ها می‌توان به سلول‌های پلیمر- فولرین، سلول‌های پلیمری مزدوج و سلول‌های هیبریدی (متشکل از دو نیمه‌رسانای آلی و معدنی) اشاره کرد.

یکی دیگر از روش‌های تغییر ساختار، جابه‌جایی لایه‌ها و استفاده کردن از مواد مختلف در لایه بافر سلول‌های خورشیدی پلیمری است. به عنوان مثال، امروزه ثابت شده است که استفاده از لایه‌ی اسیدی PEDOT: PSS باعث اکسید شدن فلز کاتد در معرض هوا می‌شود. لذا، امروزه محققان با تغییر لایه‌های بافر، به دنبال تغییر ساختار و در نهایت افزایش بازدهی هستند. یکی از این ساختار‌های جدید در شکل 6 آمده است که لایه‌های اکسید روی و اکسید وانادیوم در آن به عنوان لایه بافر به کار رفته است.

 

3- چالش‌های پیش‌رو
با توجه به تحقیقات انجام شده در زمینه تولید پلیمرهای حساس به نور، برای تبدیل نور به الکتریسیته، مشخص گردید که در این نوع مواد میزان بازدهی انرژی الکتریکی بسیار مهم است. از این‌رو در سال‌های اخیر، توجه دانشمندان به استفاده از موادی با هدایت الکتریکی بالا در زمینه پلیمر جلب شده است.از طرف دیگر با بررسی‌های انجام شده و با توجه به خواص هدایت الکتریکی بسیار زیاد نانولوله‌های کربنی، با ساخت این نوع کامپوزیت زمینه پلیمری می‌توان بازده تولید انرژی الکتریکی را در سلول‌های خورشیدی پلیمری افزایش داد. بر اساس مطالعات اخیر صورت گرفته، افزودن نانولوله‌های کربنی بازده سلول‌های خورشیدی پلیمری را در حدود 3 درصد افزایش می‌دهد [35]. اما تلاش‌ها برای بهبود کارایی این سلول‌ها به‌وسیله‌ی نانولوله‌های کربنی هم‌چنان ادامه دارد.

یکی دیگر از چالش‌های پیش‌رو، کاهش هزینه و استفاده از پلیمر‌های ارزان‌ است. هزینه زیاد استفاده از پلیمر‌های متداول، نظیر P3HT و PCBM، پلی آنیلین را به عنوان یک پلیمر دهنده مناسب در لایه فعال سلول خورشیدی پلیمری معرفی می‌کند. با توجه به تحقیقات اخیر، یکی دیگر از دلایل سنتز این پلیمر، علاوه‌بر هزینه کم تولید و روش ساخت نسبتاً ساده آن، به‌دست آوردن پلیمری با باند گپ کم است که عامل موثری در افزایش بازدهی است [36و37].

در مطالعات اخیر، با توجه به خواص ویژه پلی‌آنیلین و نانولوله‌های کربنی، نانوکامپوزیت‌های آن‌ها مورد توجه بسیاری از دانشمندان قرار گرفته است [36-39]. به نظر می‌رسد یکی از چالش‌های پیش‌روی سلول‌های خورشیدی پلیمری، بهبود خواص این نوع کامپوزیت‌ جهت افزایش بازده باشد. توزیع مناسب نانولوله‌های کربنی در زمینه پلی‌آنیلین در این کامپوزیت‌ها یکی از مشکلاتی است که امروزه مورد توجه بسیاری از دانشمندان و محققان قرار گرفته است. در سال‌های اخیر، روش‌های مختلفی برای توزیع هرچه بهتر نانولوله کربنی در پلی‌آنیلین مورد استفاده قرار‌گرفته است که از آن جمله می‌توان به حل کردن نانولوله کربنی و پلی‌آنیلین در حلال آلی، مخلوط ذوبی، پلیمریزاسیون درجا و روش الکتروشیمیایی اشاره نمود [39 و 40]. برخی از این روش‌ها باعث بهبود در توزیع نانولوله‌های کربنی و در نتیجه از بین رفتن خواص مطلوب در این کامپوزیت‌ها شده است. با این حال، یکی از روش‌های مناسب برای بهبود بخشیدن به توزیع یکنواخت نانولوله کربنی در زمینه پلی‌آنیلین، عاملدار کردن نانولوله‌های کربنی است که کمک شایانی در بهبود این خاصیت و در نتیجه افزایش خواص مطلوب مورد نظر در این کامپوزیت‌ها می‌کند [40].

 

4- نتیجه‌گیری

با توجه به مطالب ارائه شده در این پژوهش، می‌توان نتیجه گرفت عواملی چون بهبود شفافیت، انعطاف‌پذیری، کاهش هزینه و افزایش بازده از مهم‌ترین مسائل مورد بررسی در سلول‌های خورشیدی زمینه پلیمری هستند. امروزه تمایل صنایع مختلف به تولید سلول‌های خورشیدی انعطاف‌پذیر است، از این رو هرچند شیشه‌های ITO یکی از بهترین مواد مورد استفاده در سلول‌های خورشیدی پلیمری از نظر شفافیت هستند، اما به دلیل محدودیت‌هایی چون انعطاف‌پذیری پایین و هزینه زیاد این ماده، به نظر می‌رسد ITO آینده روشنی در تولید سلول‌های خورشیدی پلیمری نخواهد داشت. هم‌چنین نوع پلیمر مورد استفاده و ساختار سلول خورشیدی پلیمری، نقش بسزایی در بهبود خواص این نوع سلول‌ها ایفا می‌کند. از طرف دیگر با کنترل و بهبود خواصی نظیر میزان جذب نور خورشید و میزان ولتاژ مدار باز می‌توان بازدهی در سلول‌های خورشیدی پلیمری را افزایش داد. اما با توجه به محدودیت ‌در انتخاب و بهبود خواص پلیمر‌ها، انجام تحقیقات در زمینه تولید سلول‌های خورشیدی پلیمری با ساختار‌های جدید که توانایی بهبود بازده در مقیاس قابل توجه را داشته باشند، ضروری به نظر می‌رسد.

 

 منابع


1.  T.Ito. H Fukushima’ M Yamaguchi. Solar Energy Materials & Solar Cells 83 (2004) 91–99.

2.  J Lee, N. Lakshminarayan ‘S.K. Dhungel ‘K Kim ‘J Yi. Solar Energy Materials & Solar Cells 93 (2009) 256-261.

3.  S.H. Park, A. Roy, S. Beaupre ´, S. Cho, N. Coates, J.S. Moon, D. Moses, M. Leclerc, K. Lee, A.J. Heeger, Nature Photonics 3 (2009) 11–33.

4.   Y.Y. Liang, D.Q. Feng, Y. Wu, S.T. Tsai, G. Li, Gang, C. Ray, L.P. Yu. American Chemical Society. 14 (2009) 7792–7799.

5.   E.A. Katz, S. Gevorgyan, M.S. Orynbayev, F.C. Krebs, Applied Physics 36 (2007) 25-37.

.

6.  S-Gh Ihn, K.S.Shin, M.JinJin, X.Bulliard, S.y.Yun, Y.S.Choi. Y.Kim, J.H.Park, M.Sim, M Kim, K Cho, T Kim, D Choi, J. Y.Choi, W.Choi , S. Kim. Solar Energy Materials & Solar Cells 95 (2011) 1610–1614.

7.  M.Kohlstädt, M.Grein, P.Reinecke, T.Kroyer, B.Zimmermann, U.ürfel. Solar Energy Materials & Solar Cells 117 (2013) 98–102

8.  X. Gong, M.H. Tong, Y.J. Xia, W.Z. Cai, J.S. Moon, Y. Cao, G. Yu, C.L. Shieh, B. Nilsson, A.J. Heeger, Science 55 (2009) 1626–1667

9.  F. Banishoeib, A Henckens, S Fourier, G Vanhooyland, M Breselge, J Manca, T.J Cleij, L Lutsen, D Vanderzande, L.H Nguyen, H Neugebauer, N.S Sariciftci, Thin Solid Films 106 (2008) 3978–3988.

10.  F. Banishoeib, P. Adriaensens, S. Berson, S. Guillerez, O. Douheret, J. Manca, S. Fourier, T.J. Cleij, L. Lutsen, D. Vanderzande. Energy Material Sol. Cells 91 (2007) 1026–1037.

11.  C.Y. Yu, C.P. Chen, S.H. Chan, G.W. Hwang, C. Ting. Chemical Material 21 (2009) 522–569.

12.  W. Yue, Y. Zhao, S.Y. Tian, Z.Y. Xie, Y.H. Geng, F.S. Wang,. Material Chemical 19 (2009) 2199- 2206.

13.  M.Nam, S.Kim, S.Kim , S.Jeong, S.W.Kim, K. Lee. Solar Energy Materials & Solar Cells126 (2014) 163–169

14.  B Gao, C Gao , H Wu, W Que, W Wei..Materials Letters 122 (2014) 74–77

15.  S Ebrahim, T M. Abdel-Fattah, M Soliman, M Hafez, ECS transactions, Vol 41, Issue 4, (2011) , 135-140.

16.  Wanzhu C., Xiong G., Yong C., , Solar Energy Materials & Solar Cells, 94, (2010) 111–114.

17.  Antonio F. Materials Today, 16 (2013) 123–132

18.  Y. Zhanga, Zh. Lib, S. Wakima, S. Alema, S.Tsanga. Organic Electronics 12, (2011) 1211–1215.

19.  E -Gutiérrez , J-L Maldonado, J Nolasco, G R-Ortíz, M Rodríguez, U.M-De la Torre, M-A M.Nava, O. Barbosa-García, H G-Ortega, N. Farfán, G Granados, R Santillan, E Juaristi. Optical Materials. 36, (2014) 1336–1341

20.  C. Winder, N.S. Sariciftci,. Material Chemical, 14 (2004) 1077–1086

21.  M.C. Scharber, D. M¨ uhlbacher, M. Koppe, P. Denk, C. Waldauf, A.J. Heeger, C.J.Brabec,. Advance Material 18 (2006) 789–794.

22.  W Matthew, U Ashraf., Solar Energy Materials & Solar Cells.107 (2012) 87–111

23.  G. Dennler, M.C. Scharber, C.J. Brabec, Advance Material 21 (2009) 1–16

24.  C. Winder, N.S. Sariciftci, Material Chemical 14 (2004) 1077–1086

25.  D K. Susarova, Andre E. Goryachev, D V. Novikov, N N. Dremova. S M. Peregudova V F. Razumov, P A. Troshin. Solar Energy Materials and Solar Cells 120, (2014) , 30–36.

26.  C. Barone, G.Landi, A.DeSio, H.C.Neitzert, S.Pagano. Solar Energy Materials& Solar Cells 122 (2014) 40–45

27.  M.C. Scharber, N.S. Sariciftci, Progress in Polymer Science 38 (2013) 1929–1940.

28.  C.J. Brabec, A. Cravino, D. Meissner, N.S. Sariciftci, T. Fromherz, M.T. Rispens, L. Sanchez, J.C. Hummelen, Material 11 (2001) 374–240.

29.  W.J.H. Gennip, J.K.J. van Duren, P.C. Th¨ une, Chemical Physics 117 (2002) 94–935.

30.  H. Gommans, B. Verreet, B.P. Rand, R. Muller, J. Poortmans, P. Heremans, J.Genoe, Material 18 (2008) 3686–3691

31.  P Li, X Li , Ch Sun, G. Wang, J. Li, T. Jiu , J. Fang, Solar Energy Materials and Solar Cells. 126, (2014) , 36–41

32.  S. Gunes, H. Neugebauer, N.S. Sariciftci, Chemical Reviews. 107 (2007) 1324- 1338.

33.  H. Hoppe, N.S. Sariciftci. Science 214 (2008) 1–86.

34.  K. Takanezawa, K. Tajima, K. Hashimoto, Applied Physics Lett. 93 (2008) 02324-1-3.

35.   J. Yan, T. Ni, F. Zou, Li.Zhang, D.Yang,. Diamond and Related Materials 41, (2014) , 79–83.

36.  C. Oueiny, S.Berlioz, F-X. Perrin. Progress in Polymer Science 39,) 2014 (,707–748.

37.  H.Niua, Sh. Qin.X.Mao, Sh.Zhang, R.Wang, L.Wan, J.X.Miao. Axle-sleeve. Electrochimica Acta. 121, (2014) , 285–293

38.  S. AbdulAlmohsin, Z. Li, M. Mohammed, K. Wu, J. Cui, Synthetic Metals 162 (2012) 931– 935

39.  Dao-jun Guo, Hu-lin Li, Solid State Electrochem 9 (2005) : 445–449

40.  Sambhu B., Dipak K., Nikhil K. S., J.H. Lee, Progress in Polymer Science. 34. (2009). 783–810.