آسانسور فضايي؛‌ طرحي محتمل يا رؤيايي مهمل

خلاصه :
در نظريه‌هاي کلاسيک استحکام جامدات؛ مانند مکانيک شکست و يا آن دسته از نظريه‌هايي که بر پايه حداکثر تنش و فشار هستند، مادة مورد نظر به صورت يک محيط پيوسته در نظر گرفته مي‌شود. اما حتي اگر فرضِ پيوسته بودن محيط در محاسبات کشساني نانومقياس هم صادق باشد، باز هم براي محاسبة ‌استحکام نانوساختارها بايد اصلاحاتي در نظريه‌هاي استحكام صورت گيرد. در نتيجه اخيراً نظريه‌هاي استحکام کوانتيزه گسترش يافته و با استفاده از محاسبات اتمي و مکانيک کوانتومي، و آزمايش‌هاي نانوکشساني تأييد شده‌‌اند؛ در اينجا براي نمونه محاسبات و حدسياتي ـ که‌امروزه بسيار پراشتباه فرمول‌بندي شده‌است ـ مورد بحث قرار مي‌گيرد که براي پيش‌بيني استحکام در مگاکابل مبتني بر نانولوله‌هاي کربني در آسانسور فضايي استفاده مي‌شود. به‌طور خاص، اولين محاسبات آماري ab initio در مورد استحکام مگاکابل در اينجا محاسبه مي‌شوند. يافته‌هاي ما بر اين نكته اشاره دارد که يک مگاکابل ساخته شده از نانولوله‌هاي كربني استحکامي کمتر ازGPa ا45~ دارد.

متن اين مقاله به صورت pdf قابل دريافت مي باشد( )